Gülümse, Tüm Hüznün ve Minnetinle...

Güneşli, hafif ve taze bir sabahtı... 

Kapısının arkasını görebilmek için insanların kendini parçaladığı bir ajansta ilk günlerimdi.
Mutfaktaydık. Mutfak güzel, insanlar garip, karnım açtı.
Yeni ve deli iş arkadaşımla kahvaltı etmeye davranıyorduk ki televizyonda gördük.
İnanamadık.
Bu kadar üzülmemizin doğru mu yoksa aptalca mı olduğunu anlayamadık.
Hissettiklerini açık etmekle, onlarla dalga geçmek arasında kalan 'cool' insanlarla kalakaldık.
Ve ardından spekülasyonlar geldi, eski şarkılar, yeni varsayımlar ve adanmış geceler.
Bense hala çok az biliyordum. Hala, keşfediyorum. Hala, ilham veriyor. Bugünün mesajı Janelle Monaé yorumundan geliyor...

Mola! Bir An Dur, Sonra Yine!

Şimdi sadece bir an nefes almak için durulabilirsin. Ama bırakmak yok. Şimdi Eylül'e kadar yaz, hatta Ekim'e kadar!
Soyun zırhından, bırak ruhunu, götürsün seni artık gitmek istediğin yere. 


Biraz daha beklemek mi?
                                              Ne sebebin kaldı ki?

Mola! Hala Oturuyor musunuz?

E ama biz oynamak için sizi bekliyoruz?

Oyun oynamadan duramıyoruz. Ve işler oyunlara oyunlar işlere karışıyor. Yerimde sabit durdukça aklım karışıyor. Aklım karıştıkça müziğe başvuruyorum korunmak için. Bazen müzik adamı büsbütün cozutturuyor. Haydi masalara tırmanıyoruz!


Neden bilmem ama beni bıraksalar gün doğumundan gün batımına her şeyi bırakıp deli gibi koştururum. Bir damla uyku girmeden gözüme günlerce yollara vurasım. Enerjim taşıyor tüm sınırlarımdan. Sanırım bunun çok klişe bir sebebi var.


Ama şimdi dans zamanı!

*Çizim: Laura Wall