'Anda'

'... çünkü' diye söze başlamalarım da gösteriyordur ki ben aklımı alamıyorum hayatın fısıldadıklarından. 


Bu yüzdendir ki...


...size boş boş bakıyorken sizi görmediğimden değil ama ruhunuzun derinliklerinden bir fısıltı duyduğumdan...


... hiçbir zaman burada değilmişim gibi hissederken sizden kaçtığım için değil ama oradaki varlığımızın aksinin hangi paralel evrende nasıl tınladığına daldığımdan...


... huysuzlukla mırıldanışım o andan mutsuz olduğumdan değil ama o anın çoğul varlığındaki tüm ihtimalleri aynı anda kucaklamaya çalıştığımdan...


... içim veremediğim sesler, hisler ve imgelerle dolu. Ve bu bana bazen ağırlığı altında toz olacakmışım gibi hissetiriyor. Ve bazen de bir an oluyor sanki tüm kainata sarılmışım. Yani onmaz acılarım ve dinmeyen coşkum bu yüzden.


Yani deliliğim sevgimden...

Mola! Hoşgörün Bu Meczubu

Yaş aldıkça stabilize olduğumu hissetmeye başladığıma göre, yaşlanmış da sayılırım belki. Halbuki daha tadacağım heyecanlar var ve ben onları henüz hali hazırda bırakmış değilim. Dolayısıyla bu sakinliğin de tadı çıkmıyor şimdi.


Karşıma ne zaman bir yol çıksa sonuna kadar gitmekten alamıyorum kendimi.Karşıma kim çıksa sonuna kadar sevmekten de bazen. Ve sonuna kadar yormaktan, zorlamaktan, baştan almaktan ve yorgunluktan harap da olsam tüm ihtimalleri boylamaktan.


Artık pişmanlık da duymuyorum bundan. Keyfini çıkardığım da oluyor. Ama kafa karışıklığı yok mu? Senelerdir defalarca artık tamam, oturdu, yerini buldu dediğinizde, oturduğu yerden kalkıp yine ruhunuzu bulandırmıyor mu, zaten dibine dalmışken daha da heybetlendiriyor deli aklımı!


Şimdi bu iyi mi kötü mü? Bekle de gör işin yoksa.


Yine hoşgeldin sonbahar, hoşgetirdin med-cezirlerimi ve sizlere de Allah kolaylık versin ey dostlar!